Żołnierze generała Andersa.Część II.

/ 6 komentarzy / 37 zdjęć


6 Dywizja Piechoty ,,Lwów".

Polskie Siły Zbrojne w ZSRR:

Umowa polsko-sowiecka z dnia 30 lipca 1941 roku umożliwiła tworzenie oddziałów Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR.W dodatkowym protokóle dodatkowym rząd sowiecki zobowiązywał się do udzielenia amnestii obywatelom polskim.

Zza krat więziennych,zza drutów łagrów i obozów jenieckich wyszły szeregi amnestionowanych i przemierzając setki kilometrów dąrzyły do miejsc postoju tworzonej PSZ w Buzułku,Tackoje i Tatiszczewie.

Organizacja armii polskiej miała być oparta na wzorach sowieckich.Sowieci ustalili etaty minimalne dla nowo tworzonych dywizji na około 10500 żołnierzy,normalna dywizja sowiecka liczyła około 15000 żołnierzy.

Zorganizowana dywizja według stanów minimalnych była pozbawiona,elementów rozpoznania,czołgów,artylerii wszelkiego rodzaju,środków łączności.Interwencje o rozszerzenie tych etatów nie odniosły skutku.

6 Dywizja Piechoty:

Organizowała się w Tackoje,czekałowskiej obłasti.Był to letni obóz ćwiczebny wojsk sowieckich,położony w odległości 5 kilometrów od stacji kolejowej Tackoje,na linii kolejowej Buzułuk-Czkałów.Obóz zajmował około 30 kilometrów kwadratowych z pewną ilością urządzeń stałych :budynki letnie dla dowództw,mieszkania oficerskie,kuchnie,sklepy,poczta polowa,szpital polowy oraz prowizoryczne urządzenia dla koni.Teren obozu był piaszczysty,częściowo pokryty drzewostanem liściastym.Obok obozu przepływała rzeka Samarka.W obozie przygotowane były miejsca na namioty,wyłożone cegłami uliczki i wytyczone drogi komunikacyjne.Drogi dojazdowe szczególnie jesienią i wiosną były błotniste i trudne do przebycia dla transportu kołowego.

Dnia 1 września 1941 roku do miesca postoju przyjechała z Moskwy ekipa oficerska na czele z zastępcą dowódcy dywizji i szefem sztabu.Zadaniem ich było przejęcie obozu od władz sowieckich oraz przyjmowanie i rozlokowanie nadchodzących transportów oficerów i szeregowych.

Do 9 września nadeszły transporty żołnierzy z obozów jeńców w Starobielsku,Iwanowie,Woźniesieńsku i Griazowcu,z których część po selekcji odeszła do OZA-Ośrodek Zapasowy Armii,reszta zapełniła szeregi 6 Dywizji.

Organizacja Dywizji:

W dniu 9 września 1941 roku zorganizował się Sztab Dywizji,Kwatera Główna oraz tworzy się:1,2,3 i 4 pułk marszowy i pułk specjalny.

W pułkach 1,2,3 znalazły się wszystkie rodzaje broni z przewagą piechoty,w 4 artyleria,w specjalnym :broń pancerna,saperzy,łącznościowcy,sanitariat i inne służby.

Dalsze uzupełnianie Dywizji odbywalo się przez:

-napływ transportów z obozów,

-napływ małych grupek z obozów pracy i zsyłek.

-pobór komisji poborowej,wysłanej do Czkałowa.

Dnia 10 września 1941 roku przybył z Moskwy generał brygady Michał TOKARZEWSKI-KARASZEWICZ i objął dowództwo Dywizji.

Na odprawie dywizyjnej w dniu 17 września 1941 roku dowódcy pułków marszowych:1,2,3 drogą losowania otrzymali nową numerację :

-1 pułk marszowy:18 pułk piechoty,

-2 pułk marszowy:16 pułk piechoty,

-3 pułk marszowy:17 pułk piechoty.

Pozostałe oddziały otrzymały numerację:

-dywizja numer 6,

-4 pułk marszowy otrzymał nazwę 6 pułk artylerii lekkiej,wydzielając ze swych stanów:6 dywizjon artylerii przeciwlotniczej.

-pułk specjalny:utworzyły się z niego:6 dywizjon kawalerii,6 baon pancerny,6 baon saperów,6 baon łączności,6 baon sanitarny i 16 kolumna samochodowa.

Numeracja zaczęła obowiązywać z dniem 18 września 1941 roku o godzinie 00.01.

Z inicjatywy dowódcy dywizji w dniu 29 września 1941 roku powstał samodzielny batalion strzelecki ,,Dzieci Lwowskich”.

Następne zmiany organizacyjne przeprowadzono w kompaniach gdzie powstały drużyny dywersyjno-wywiadowcze i przy dowództwie dywizji,gdzie powstała kompania dywersyjno-wywiadowcza i pluton lotniczy.

Generał brygadyTOKARZEWSKI-KARASZEWICZ powołał komisje weryfikacyjne,które z dniem 30 września przystąpiły do prac związanych z potwierdzeniem stopni oficerskich i podoficerskich.

Charakterystyka osobowa żołnierzy Dywizji:

-oficerowie:większość stanowi internowanych na Litwie i Łotwie oraz obozów jeńców w Griazowcu,25% oficerów służby stałej,reszta oficerów rezerwy,nieduży odsetek pospolitego ruszenia.

-podoficerowie:większość przybyła z obozów pracy,z terenu całej Rosji od Oceanu Lodowatego,Kamczatki do Morza Kaspijskiego.Duża część przybyła z obozu jeńców ze Starobielska i Griazowca,wśród nich około 20 % zawodowych,reszta rezerwa i pospolite ruszenie.

-szeregowi:około 20% ze służby czynnej,reszta rezerwa,pospolite ruszenie oraz ochotnicy w wieku od 18 do 50 lat.

Wszyscy zruinowani fizycznie,wynędzniali,obdarci,chorzy,zarobaczeni,głodni lecz o dużym patriotyźmie i ogromnym zapale do pracy żołnierskiej.

W listopadzie 1941 roku wyjechała z Tackoje do Murmańska i Archangielska kompania żołnierzy w celu rozładowania okrętów przybyłych z Angli z umundurowaniem dla wojska polskiego.Kompania ta miała załadować sorty mundurowe na wagony i ochraniać przetransportownie w miejsce postoju Dywizji.

W pierwszych dniach lutego 1942 roku przez Czkałów,Aktiubińsk,Aralsk,Kizył Ordę,Taszkient,Samarkandę,Bucharę przybyła 6 Dywizja do Szachriziab w Uzbekistanie i została rozlokowana w następujących garnizonach:Szachriziabs,Kitab,Jakkobag,Czirakczi,w pobliżu rzeki Kaszka-Daria.

Pełnego uzbrojenia Dywizja nie odszymała,angielską broń przeznaczoną na potrzeby Armii Polskiej przejęła Armia Czerwona.Do czasu opuszczenia Armii Polskiej z terenu ZSRR,Dywizja nie otrzymała uzbrojenia ani sowieckiego,ani angielskiego.

Na skutek ubytków w stanach ilościowych,stan Dywizji oscylował na ternie Uzbekistanu w granicach 13000-18000 ludzi.

Rekrutacja żołnierzy.

W wyniku umów wojskowych zawartych pomiędzy rządem Rzeczypospolitej a rządem sowieckim w grudniu 1941 roku,Armia Polska na terenie ZSRR miała być rozbudowana do stanu 100 000 żołnierzy.Rozbudowa Armi miała nastąpić:

-drogą mobilizacji mężczyzn,obywateli polskich zdolnych do służby wojskowej,a przebywających na terenie ZSRR,

-przez wcielenie do szeregów Armii Polskiej 60 000 obywateli polskich,zmobilizowanych przez władze sowieckie na terenach okupowanych Polski po 17 września 1939 roku i wcielonych do Armii Czerwonej.

Mobilizację mężczyzn przeprowadzać miały wojenne komisariaty okręgowe i rejonowe drogą wysyłania imiennych wezwań do stawiennictwa przed komisję poborową i przeglądową w danym okręgu.W skład komisji wchodzili przedstawiciele armii polskiej i przedstawiciele NKWD z sowieckim lekarzem.

Rzeczywistość jednak była odmienna.Komisje uzupełnień i przeglądowe natrafiały w wykonywniu swych obowiązków na niepokonalne trudności.Po przybyciu komisji do danej miejscowości,mejscowe władze NKWD zawiadamiały jej członków ,że działalność komisji poborowej i przeglądowej została zawieszona i wzywały komisję pod groźbą zastosowania środków przymusowych do opuszczenia miejscowości.W wyniku działań NKWD pobór oparty na zasadzie terytorialnych uzupełnień został uniemożliwiony.

Władze NKWD wzywały do wojenkomatów indywidualnie obywateli polskich,grupowano ich z pominięciem polskich komisji i odsyłano tych,których uznano za odpowiednich do służby w szeregach Armii Polskiej.

Drugim sposobem uzupełniania Armii Polskiej miał polegać na odesłaniu obywateli polskich,pobranych przez władze sowieckie na terenach zajętych po 17 września 1939 roku i wcielonych w szeregi Armii Czerwonej.Po zawarciu umowy polsko-sowieckiej od lipca 1941 roku,zostali oni wyłączeni z szeregów Armii Czerwonej i wcieleni do baonów roboczych.Na początku 1942 roku władze sowieckie zarządziły przesunięcie baonów roboczych na południe w rejon Taszkientu.Jednak w marcu 1942 roku transporty kolejowe zostały zatrzymane i skierowane do środkowej Syberii.Z batalionów roboczych nielicznym Polakom udało się dotrzeć do szeregów tworzonej Armii Polskiej.

Uzupełnienia Armii Polskiej stanowią obywatele polscy,skierowni do szeregów Armii przez sowieckie wojenkomaty i Polacy,którzy wbrew rozporządzeniom władz sowieckich na własną rękę docierają do polskich ośrodków formowania.

Na podstawie umowy zawartej między Armią Polską a NKWD z marca 1942 roku jedynym miejscem poboru dla AP jest Ośrodek Zapasowy Armii w Guzarze,gdzie urzędować będzie jedna komisja poborowa dla całej AP.Rekrutacja odbywać się będzie wyłącznie drogą wysyłania imiennych wezwań mobilizacyjnych przez wojennych komisarzy sowieckich,a zgłaszający się na wezwanie odsyłani będą do Guzaru do OZA.

Poszczególne wielkie jednostki polskie otrzymywać będą uzupełnienia z OZA.

Umowa wojskowa,która miała doprowadzić do rozwinięcia 100 000-ej AP została zredukowana przez władze sowieckie do 44 000,gdyż tyle dziennych racji żywnościowych przeznaczono dla AP.Oświadczenie sowieckie z marca 1942 roku znaczyło w praktyce redukcję AP do stanu około 40 000 żołnierzy i przekreślało umowę wojskową z grudnia 1941 roku.

Uzbrojenie.

Nadzieja na otrzymanie uzbrojenia w Uzbekistanie stwała się z dnia na dzień coraz bardziej płonną.Broń angielską przeznaczoną dla AP zabrała Armia Czerwona z przyżeczeniem otrzymania w zamian broni sowieckiej.W maju 1942 roku 6 Dywizja miała otrzymać pełne uzbrojenie sowieckie.Przyżeczonej broni jednak nie otrzymano.Dca Dywizji zwrócił się wtedy z prośbą do Dcy PSZ o spowodowanie wypożyczenia broni dla celów szkoleniowych w 5 Dywizji.Na skutek przychylnego rozpatrzenia prośby,6 Dywizja otrzymała w czercu 1942 roku tytułem wypożyczenia pewną minimalną ilość sprzętu z 5 Dywizji.

Wypożyczona ilość broni:

-300 karabinów,

-trochę cekaemów,

-kilka moździerzy,

-jedna armatę,

-jedną haubicę.

Z takim uzbrojeniem przeprowadzono w 6 Dywizji szkolenia żołnierzy i ostre strzelania.

W połowie sierpnia 1942 roku,na kilka dni przed ewakuacją Dywizji z terenów ZSRR do Iranu,oddano wypożyczony sprzęt z 5 Dywizji wojskowym władzom sowieckim.

Uzbrojenie otrzymała 6 Dywizja dopiero po opuszczeniu terenów ZSRR w Iraku.

Przeniesienie AP do Azji Środkowej.

Dyslokację polskich jednostek do Azji Środkowej zakończono pod koniec lutego 1942 roku.Odbywała się ona przy mrozach sięgających 50 stopni. Nowe tereny zakwaterowania, zaproponowane przez Stalina, okazały się fatalne pod względem klimatycznym dla żołnierzy i polskiej ludności cywilnej. W wyniku epidemii tyfusu zmarło około 10 000 żołnierzy i cywilów, wśród nich i dzieci.

Poprawa sytuacji militarnej ZSRS na początku 1942 roku wpłynęła negatywnie na realizację umów zawartych z rządem polskim.

Sowieci opóźniali dalszy pobór do polskiej armii, ograniczając go do trzech republik: kirgiskiej, kazachskiej i uzbeckiej. NKWD starał się uniemożliwiać przyjmowanie do AP obywateli polskich narodowości niepolskiej i blokowała zwalnianie obywateli polskich wcielonych do Armii Czerwonej i batalionów pracy. Nie zezwalali także na ewakuację do Wielkiej Brytanii i na Bliski Wschód 25 000 żołnierzy przeznaczonych do służby w lotnictwie, marynarce i wojskach pancernych.

Do 15 marca 1942 roku liczebność AP powiększyła się do 66 750 żołnierzy, nie osiągając poziomu ustalonego w polsko-sowieckich porozumieniach z grudnia 1941 r.

Blisko 70 000 żołnierzy AP otrzymywało tylko 40 000 racji żywnościowych. Liczbę tę w marcu 1942 roku zredukowano do 26 000 racji.

W tej sytuacji najważniejszym zadaniem dla gen. Andersa stawało się ocalenie AP i ludności cywilnej.Dnia 18 marca 1942 roku na spotkaniu ze Stalinem poruszył on kwestię ewakuacji części wojska polskiego do Iranu. Stalin zgodził się bez wahania na wyjazd wszystkich tych żołnierzy polskich, dla których nie wystarczało żywności. W konsekwencji przyjętych ustaleń przy sowieckiej pomocy od 24 marca do 5 kwietnia 1942 roku ZSRR opuściło, udając się do Iranu – blisko 44 000 osób, w tym ponad 33 000 żołnierzy.

W Rosji pozostało nadal ponad 40 000 żołnierzy polskich. Generał Anders obawiał się jednak, że w przypadku poprawy sytuacji militarnej ZSRR, polskie jednostki mogą zostać rozwiązane, a żołnierze uwięzieni ponownie w łagrach.Dnia 2 lipca 1942 roku rząd polski w Londynie został poinformowany o tym, że Stalin zdecydował się na wyprowadzenie z ZSRR pozostałych jednostek wojska polskiego na Bliski Wschód.Stalin pozbywał się w ten sposób polskiego wojska, lojalnego wobec legalnych władz Rzeczypospolitej, pozyskując z drugiej strony wdzięczność Brytyjczyków.

Dnia 31 lipca 1942 roku w Taszkiencie podpisano polsko-sowiecki protokół dotyczący ewakuacji do Iranu Polskich Sił Zbrojnych oraz rodzin oficerów i żołnierzy.Od 19 do 31 sierpnia 1942 roku ZSRR opuściło blisko 70 000 osób, w tym około 25 000 cywilów. Wśród ewakuowanych znalazło się także na skutek interwencji gen. Andersa około 4 000 polskich Żydów. Dzięki polskiej placówce likwidacyjnej w Aszchabadzie, która działała do listopada 1942 roku do Teheranu wyjechało jeszcze ponad 25 00 osób. Wśród nich ponad 700 żołnierzy i blisko 2 000 osób cywilnych, w większości dzieci.

Łącznie w czasie ewakuacji przeprowadzonych w 1942 roku do Iranu wysłano ponad 115 000 osób, w tym blisko 78 500 żołnierzy. Wśród ewakuowanych ze ZSRR było niemal 18 000 dzieci.

Przez góry Iraku i w Persji:

Miejsca przemarszu 6 Dywizji Lwów:

-31 VIII/1 IX 1942 roku:Pahlevi,

-2 IX 1942 roku:Kazwin,

-3 IX 1942 roku:Hamadan,

-4 IX 1942 roku:Kermanshah,

-5 IX 1942 roku:Khanaquin,Irak nad rzeką Abi-i-Gilan.

Obóz w Khanaquin:

Obóz w szczerej pustyni,zdala od ludzi i świata,w terenie falistym,kamienistym i piaszczystym,pozbawionym wszelkiego cienia.Obóz odwiedzają różni dostojnicy,częstym gościem jest Dowódca Armii generał dywizji Władysław Anders.Żaden chyba dzień spośród wielu uroczystości ,które obchodzono w 6 Dywizji nie zapadł tak głęboko w serca żołnierzy jak dzień 29 września 1942 roku,jako pierwsza rocznica powstania 6 Dywizji Lwów.

Z dniem 7 października 1942 roku w skład Dywizji weszła 2 Brygada Czołgów,przybyła ze Szkocji.

W Khanaquin i Quzil-Ribat zorganizowano szkoły i kursy dla poszczególnych rodzajów broni:szkołę podchorążych,szkołę rycerską,kursy dla kierowców,telefonistów,łącznościowców,saperów,sanitarne i inne.

Ogłoszono też kontynuację ochotniczego zaciągu kobiet do nowo tworzonej AP,na podstawie rozkazu Dcy 6 Dywizji z dnia 22 września 1941 roku do 6 Oddziału Służby Pomocniczej Kobiet,przekształconej w 6 kompanię PSK i z dnia 6 stycznia 1942 roku o organizacji PSK:Dcy AP.

Dca AP na Wschodzie rozkazał rozwiązać z dniem 11 marca 1943 roku 6 Dywizję Lwów i polecił wcielić do 5 Dywizji Piechoty ,jako zwarte oddziały z zachowaniem odznaki służbowej i numeru:Brygadę Strzelecką i pozostałe oddziały i pododdziały dywizji.

W dniu 10 marca 1943 roku przed frontem oddziałów 6 Dywizji Lwów odczytano ostatni rozkaz Dowódcy Dywizji.

W rozkazie dziennym numer 35 z dnia 31 października 1942 roku Dca 6 Dywizji Lwów przekazał tradycje 6 Dywizji dla 6 Brygady Strzeleckiej i 6 Baonowi Czołgów.

 

Skróty w tekście:

PSZ:polskie siły zbrojne,

AP:armia polska,

Dca:dowódca,

OZA:ośrodek zapasowy armii,

PSK:pomocnicza służba kobiet.


 

Źródła:

Dywizja Lwów:Wspomnienia żołnierskie z ZSRR i Iraku 1941-1943.Nakładem Funduszu wydawniczego Historii 6 Dywizji Lwów.

Odbito w ilości 2350 egzemplarzy na egipskim papierze kredowym w Drukarni OO.Franciszkanów w Jerozolimie w roku1944.Tekst składali ręcznie arabscy zecerzy nie znający języka polskiego Awad Khader i Moussa Khoury.Klisze wykonano w Hacynkografjoth,Tel-Aviv,Lilienblum str.12.

Uzupełnienia:

1.ppłk.Andrzej Stańczyk,dca 16 baonu,5 KDP.VM kl IV nr 0040;VM kl V nr 8967 za Narvik.

2.kpr.Ludwik Nowiński,sanitariusz 17 baon,5 KDP.VM kl.V nr 8754.

3.kpt.Jan Leśkiewicz,dca 2 kompanii 17 baon,5 KDP.VM kl.V nr 10256.

4.mjr Leon Gnatowski,zca dcy 15 baonu,5 KDP,VM kl IV nr 0035 i VM kl.V nr 3458.

5.por.Leon Dzienniak,6 Lwowska brygada,5 KDP.VM kl.V nr 8663.

Podziękowania:

Dla Krakow1 z forum warrelics.

Uzupełnienia numerów Krzyży Monte Cassino:

Nazwisko,numer na liście odznaczonych,numer ewidencyjny karty:

1.st.strz.Antoni Czerniawski,18 baon (180. strz. 1917-51-III,KMC numer 19386)
2.st.strz.Sergiusz Czernobaj,4 kompania 16 baon. ( 159. strz. 1912-78-III,KMC numer 17902)
3.por.Tadeusz Deihołos,dca plutonu łączności,16 baon. (50. por. Dejhołos Tadeusz-Henryk 1914-157-III,KMC numer 17793)
4.ppłk.Ludwik Domoń,dca 18 baonu. ( 54. ppłk.dypl. 1899-77-III,KMC numer 19260).
5.por.Leon Dzienniak,6 Lwowska brygada . (7. por. 1905-101-III,KMC numer 17622).
6.mjr Leon Gnatowski,zca dcy 15 baonu. ( 111. ppłk. 1903-112-III,KMC numer 16989).
7.por.Bronisław Gorzkiewicz,16 baon. (55. ppor. 1917-85-III,KMC numer 17798).
8.por.Ignacy Grzenia,16 baon. ( 54. ppor. 1917-78-III,KMC numer 17797).
9.ppor.Antoni Korzeniowski,17 baon ( 95. ppor. 1915-214-III,KMC numer 18572).
10.kpt.Marian Kowalewski,1 kompania 16 baon. (56. kpt. Kowalewski Marian-Remigiusz 1905-288-III,KMC numer 17799).
11.kpt.Leonard Królak,dca 3 kompanii 17 baonu. ( 93. kpt. 1908-292-III,KMC numer 18570).
12.kpt.Jan Leśkiewicz,dca 2 kompanii 17 baon. (100. kpt. 1901-46-III,KMC numer 18577).
13.kpt.Stefan Machica,dca 1 kompanii,16 baon.-brak danych.
14.strz.Zygmunt Maciejewski,2 kompania 17baon.-brak danych.
15.kpt.Leon Malinowski,17 baon.-brak danych.
16.kpt.Edward Michalak,17 baon. (101. kpt. 1910-236-III,KMC numer 18578).
17.ppor.Aloizy Milata,16 baon. (64. ppor. 1916-145-III,KMC numer 17807).
18.kpr.Ludwik Nowiński,sanitariusz 17 baon. ( 466. st.strz. 1916-35-III,KMC numer 18943).
19.por.Wincenty Piotrowski,4 kompania 16 baon. ( 66. ppor. 1911-256-III,KMC numer 17809).
20.ppłk.Andrzej Stańczyk,dca 16 baonu. (68. mjr. 1902-263-III,KMC numer 17811).
21.ppor.Jan Szczerepa,3 pluton,1 kompania 17 baon. (113. ppor. 1908-49-III,KMC numer 18590).
22.st.sierż.Marcin Szyperek,18 baon. (567. st.sierż. 1911-202-III,KMC numer 19773).
23.ppor.Zbigniew Żeńczak,1 kompania 17 baon. ( 726. kpr.pch. 1919-88-III,KMC numer 19203).

Podziękowania:

Dla Marcin Stryker WOJCIECHOWSKI;

http://rysie.montecassino.eu

Uzupełnienia KMC,numerów ewidencyjnych karty 3 żołnierzy II Korpusu Polskiego:-brak danych:

1) Kapitan Stefan Machica 16 Baon Strzelec, 5KDP

2) Strzelec Zygmunt Maciejewski 2 Kompania, 17 Baon Strzelec, 5KDP

3) Kapitan Leon Malinowski, 17 Baon Strzelec, 5KDP.

There is no Kapitan Stefan Machica listed as having fought at Monte Cassino with the 16BS, but there is Kapitan Adam Machnica, Born in 1910, Army Number: 1910-239-III, Monte Cassino Cross Numbered: 17806.

Strzelec Zygmunt Maciejewski 2nd Kompania 17BS, Born in 1924, Army Number: 1924-98-III, Monte Cassino Cross Numbered: 18525.

There is no Kapitan Leon Malinowski listed in the 17BS at Monte Cassino, there is Kapitan śp. Leon Michalewski, 17BS, Born 20th February 1905, Killed in Action : 17th May 1944, Army Number: 1905-166-III, Monte Cassino Cross Numbered 18481.

Podziękowania:

Dla:DEAR ANDRZEJKU.Thx,Seasons Greetings to YOU.

http://www.warrelics.eu/forum/polish-armed-forces-west-polskie-si-y-zbrojne-na-zachodzie-1939-1947/monte-cassino-cross-26547-189/

 

 


 

5
Oceń (5 głosów)

 

 

Żołnierze generała Andersa.Część II. - opinie i komentarze

zylkoszylkos
+1
Dodane zostały w tekście numery krzyży Virtuti Militari.-Tomasz:DZIĘKUJĘ!!! (2018-01-15 00:37)
zylkoszylkos
+1
W tekście dodane zostały:numery Krzyży Monte Cassino,numery ewidencyjne karty żołnierza,numer porządkowy LP na liście odznaczonych.-Marcin;DZIĘKUJĘ!!! (2018-01-15 11:32)
zylkoszylkos
+1
Sprostowanie co do listy odznaczonych.-taka lista nie istnieje,są tylko rozkazy II korpusu o nadaniu KMC dla poszczególnych jednostek. (2018-01-16 14:51)
zylkoszylkos
+1
http://rysie.montecassino.eu (2018-01-16 21:40)
zylkoszylkos
0
Uzupełnione zostały numery KMC,3 żołnierzy.Andrzejku!!!Dziękuję. Below are photographs of His Original grave at Monte Cassino and His grave in the Polish War Cemetery at Monte Cassino:śp kpt.Leon Michalewski.Kpt Leon Michalewski Grave 7-E-13. (2018-01-17 16:47)
zylkoszylkos
0
http://www.warrelics.eu/forum/polish-armed-forces-west-polskie-si-y-zbrojne-na-zachodzie-1939-1947/monte-cassino-cross-26547-189/ (2018-01-17 16:48)

skomentuj ten artykuł