Szabla

/ 2 komentarzy

Szabla - długa, jednosieczna broń biała charakteryzująca się zakrzywioną głownią oraz kliną ukształtowaną się w tzw. 'pióro', czyli taką, która poszerza się wraz ze zwiększaniem odległości od ostrza. Niekiedy można spotkać szablę ostrzoną po obu stronach klinki, jednak takie egzemplarze należą do żadkości. Można nią równie skutecznie zadawać cięcia, jak i pchnięcia. Szabla jest bronią, która zdecydowanie przyczyniła się do wyparcia miecza z europejskich arsenałów.

Szabla ma swój początek na Dalekim wchodzie, prawdopodobnie w Chinach, gdzie rzemiosło kowalskie rozwijało się najprędzej. Bronie o zakrzywionych głownich powstawały masowo również na terenie Egiptu i Persji, jednak z racji kling, które zachowywały jednakową grubość na całej powierzchni ten rodzaj uzbrojenia jest zaliczany do tzw. mieczy sierpowych. Szabla pojawiła się w Europie w XIII wieku wraz z hordami mongolskimi, które przywiozły ją z podbitego wcześniej Państwa Środka. W XV wieku przyjeła się na uzbrojenie wojsk ruskich a sto lat później stała nie popularna w całej Europie Środkowej, szczególnie wśród Polaków i Madziarów, którzy zauważyli jej wyższość nad używanymi przez siebie mieczami. W XVIII wieku większość armii europejskich miała na wyposażeniu szable. Kres bojowego użytkowania szabel nastał wraz z końcem bojowego wykorzystywania oddziałów kawalerii tj. podczas II wojny światowej.

Szabla świetnie przyjeła się w Rzeczpospolitej, o czym świadczy choćby fakt, że w roku 2002 Wojsko Polskie zamówiło nową partię szabel na wyposażenie Szwadronu Kawalerii Polskiej. Szabla jest powszechnie uważana za jeden z głownych symbolii sarmackich, jej wschodnie pochodzenie podkreślało mit, wedle którego polscy możni wywodzili się od starożytnych plemion.

Szabla - jej najpopularniejsze polskie typy:
- Karabela (szabla sarmacka)
- Kościuszkówka
- Batorówka
- Zygmuntówka
- Janówka
- Augustówka
- Szable wz. 34; wz. 71; wz. 76; wz. 34/02

 


 

4.4
Oceń (10 głosów)

 

 

Szabla - opinie i komentarze

wieslaw-suchomswieslaw-suchoms
0
karabela była szablą paradną (czy sarmacką?). nazwy szabli bojowych pochodziły od miejsc wytwarzania ("staszówka") lub króla aktualnie panującego - batorówka. generalnie o szablach napisano wiele, zwłaszcza polskich ale każde przypomnienie jest cenne. (2012-11-27 00:00)
yano57yano57
0
Wdzięczny temat i chwała autorowi, który pomimo tak młodego wieku podjął taki temat. Jeśli temat szabel Cię interesuje możemy porozmawiać mój adres: [email protected] Artykuł oceniam bardzo dobrze, pozwolę sobie jednak na drobne uwagi: - tak wdzięczny temat nie powinien być zilustrowany współczesną kopią szabli; - nie wszystkie głownie posiadają pióro. Pióro to część około 30 cm głowni od sztychu i jest tylko wtedy kiedy kiedy ta część głowni jest tak szlifowana jak pióro ptaka - jedna płaszczyzna w kierunku przedniej części głowni, a druga płaszczyzna w kierunku grzbietu głowni. Krawędź pomiędzy jest przesunięta w stronę grzbietu. Większość szabel bojowych posiada głównie z piórem, przykładem chociażby szabla polska wz.34. Wspomniane tu karabele bardzo często pióro miały zakończone tzw. młotkiem – jakby takie ucięcie, nie było płynnego przejścia pióra w grzbiet. - Co to jest klina czy klinka ? (jeśli już to klinga ale powinniśmy się trzymać polskiego nazewnictwa (głownia, sztych, brzusiec, zastawa itd.) Karabele często były bogato zdobione, były nieodzownym elementem stroju i obyczaju szlacheckiego ale ich głównie zawsze charakteryzowały się dobrym wykonanie i w potrzebie mogły być użyte jako szabla bojowa. A biedniejszy szlachcic miał skromniejsza szablę. Chętnie pogawędzę o szablach jak będziecie Panowie pisać. (2012-11-27 00:00)

skomentuj ten artykuł