Policyjny Dom Zdrowia


Dostrzegając problemy z zapewnieniem opieki lekarskiej, korpus policyjny w II Rzeczypospolitej również w tej kwestii zajął się działalnością samopomocną. W 1919r przy komendzie policji w Łodzi powstało ambulatorium pozostające pod rządem władz policyjnych. Środki na jego utrzymanie pochodziły z Ministerstwa Zdrowia publicznego oraz składek funkcjonariuszy. Trzy lata później nastąpiła rozbudowa placówki.
Brak pieniędzy jednak spowodował powstanie komitetu, w którego skład weszli nadkomisarze: L. Izydorczyk oraz J. Żółtaszek. Jego zadaniem było organizowanie zabaw publicznych celu zgromadzenia odpowiednich środków. Pozyskane w ten sposób fundusze przeznaczono na zakup aparatury do naświetleń, leczenia falami i masażem wibracyjnym oraz kąpieli leczniczych. Ważnym aspektem jest również to, że do wsparcia placówki przyczyniło się miejscowe społeczeństwo. Apteki zaopatrzyły ambulatorium w lekarstwa i środki opatrunkowe, Polski Czerwony Krzyż oraz przemysłowcy dostarczali bieliznę odzieżową i pościelową a sami funkcjonariusze policji dostarczyli własne meble i wyposażenie.
Następną podobną placówkę utworzono z inicjatywy inspektora Pawła Foerstera w Warszawie przy ul. Ciepłej.

W 1924r. z inicjatywy komendanta głównego Mariana Borzęckiego powstało stowarzyszenie 'Policyjny Dom Zdrowia'. Statut stowarzyszanie został zatwierdzony 23 lutego 1924r.
Podstawowym celem działalności było oczywiście niesienie pomocy chorym funkcjonariuszom policji, a także ich najbliższej rodzinie (żonie, mężowi - w przypadku Policjantek, dzieciom do lat 18 lub 24 lat, jeżeli się kształciły). Członkami mogli zostać wszyscy funkcjonariusze PP oraz PWŚl.

 


 

4.4
Oceń (10 głosów)

 

 

Policyjny Dom Zdrowia - opinie i komentarze

skomentuj ten artykuł