Godlewo Wielkie teren walk w I wś.

/ 1 komentarzy / 8 zdjęć


Minął okres zimowy w którym najczęściej jest więcej czasu by opisać coroczne letnie wycieczki. Jednak tym razem smutny rodzinny czas spowodował opóźnienie, które chciałbym nadrobić. W zeszłym roku takie wycieczki krajoznawczo-historyczne odbyłem do Mielnika oraz za sprawą kolegi Maćka do Godlewa Wielkiego i na teren poligonu carskiego w okolicach Gąsiorowa.

Godlewo Wielkie (wieś położona w województwie mazowieckim, w powiecie ostrowskim, w gminie Nur) wyznaczało kierunek obszaru związanego z działaniami zbrojnymi w czasie I wś. Byliśmy tam przy mogile żołnierskiej, która nie jest zaznaczona na mapach (na zdjęciach do artykułu) jak też w Brulino Koski o którym już pisałem oraz w pobliżu wsi Kałęczyn. 

Maciek przysłał mi materiał bym wykorzystał go w artykule o Godlewie Wielkim lecz myślę iż powinien być on zamieszczony w oryginale a będący pracą zbiorową najlepiej przybliża krwawe dzieje tych ziem.

 

„W wyniku złamania rosyjskiej obrony w rejonie Przasnysza przez siły Grupy Armii Gallwitza oraz 8. Armii gen. Scholtza na odcinku Górnej Narwi, na przełomie lipca i sierpnia 1915 r., wojska niemieckie rozpoczęły pochód w założonym przez Sztab Naczelnego Wodza Armii Niemieckiej kierunku wschodnim. Ich zadaniem było jak najszybsze wyjście na tyły Twierdzy Osowiec, zajęcie ważnych węzłów komunikacyjnych: Białegostoku oraz Bielska,
a tym samym zamknięcie tzw. „małych kleszczy”, wokół rosyjskich armii uciekających pod naporem nacierających od południa sił 9. Armii ks. Ludwika Bawarskiego, które atakowały
 z rejonu Warszawy. W początkowym okresie działań zadaniem Grupy Armii Gallwitz, przemianowanej w dniu 1 sierpnia na 12. Armię (niem.), która rozrosła się do siły prawie
300 tys. ludzi z 1255 działami- najsilniejszą z armii pozostających w dyspozycji Ober-Ostu, było zajęcie Białegostoku. Jednakże słabe postępy 9. Armii (niem.) na południowej flance frontu wschodniego oraz 10. Armii (niem.) na linii Niemna – kierunek kowieńsko-wileński (operacja rygo-szawelska), przyczyniły się do zmiany parytetów niemieckiego natarcia. Dowódcy zarówno 12., jak i 8. Armii (niem.) otrzymali nowe rozkazy, korygujące wytyczne odnośnie „głównych punktów ciężkości” prowadzonego dotychczas natarcia.
W szczególności zaważyły na tym decyzje naczelnego wodza, gen. von Fankelhayna,
z którymi nie zgadzał się głównodowodzący Ober-Ostu, gen. Hindenburg. W dniu 11 sierpnia 1915 r. osiągnięto kompromis i siły 12 Armii gen. Gallwitza rozpoczęły natarcie
na południowy wschód. Następnie miały wykonać zwrot w kierunku na linię Ciechanowiec – Bielsk [Podlaski], skąd można było naciskać na południe lub maszerować na północny wschód w kierunku Białegostoku. Front w połowie sierpnia 1915 r. wyglądał następująco, jeśli chodzi o położenie i liczbę zaangażowanych sił oraz środków obu walczących stron. Między zakolem Nurca, a błotami pod Wizną, Niemcy skoncentrowali znaczne siły w składzie:
XIII KA, XI KA i I KA (niem.) – ten ostatni w sile trzech dywizji z 12 Armii. Na lewo
od nich znajdowały się jeszcze kolejne trzy dywizje 8. Armii (niem.). W drugiej linii ustawiony został XVII KRez. (niem. 12 Armia), z którego wydzielono Dywizję „Menges“ (niem.) oraz Brygadę Kawalerii Gwardii (niem.). Ich zadaniem była osłona prawego skrzydła od strony rzeki Bug. Łącznie naprzeciw Rosjan stało trzynaście i pół dywizji niemieckich.
W kierunku rzeki Nurzec, między Bugiem i bagnem Osówka, kierował się XVII KA (niem.), włącznie z wydzieloną z XIII KA (niem.) 3. DP (niem.). Jego zadaniem było prowadzenie działań pozoracyjnych w oczekiwaniu na siły z 9. Armii oraz utrzymywanie ciągłej gotowości do natarcia w kierunku wschodnim. Rosjanie dysponowali w dniu 11 sierpnia między Bugiem a Narwią, od Wizny po Zuzelę, w ramach 12. Armii: V Korpus Armijny: 10. i 7. Dywizje Piechoty; IV Korpus Syberyjski: 9. Dywizja Strzelców Syberyjskich, 68. Dywizja Piechoty (rez.), 10. Dywizja Strzelców Syberyjskich, 59. Dywizja Piechoty (rez.), 69.* Dywizja Piechoty (rez.), ¾ 61. Dywizji Piechoty (rez.). Natomiast w ramach 1. Armii: XXVII Korpus Armijny: 33.* Dywizja Piechoty, 44.* Dywizja Piechoty, 78.* Dywizja Piechoty (rez.), 41.*.Dywizja Piechoty i ½ 6 Dywizji Strzelców Syberyjskich, IV Korpus Armijny: 30. i 4. Dywizje Piechoty, I Korpus Syberyjski: 1. i 2. Dywizje Strzelców Syberyjskich. Razem
z niektórymi dodatkowo przydzielonymi jednostkami stanowiło to ekwiwalent: 17 ¾ dywizji piechoty, 1 ¾ dywizji kawalerii. Do tego oznaczone * 4 ¾ dywizji, było od 13 lipca przerzucanych stopniowo z frontu południowo-zachodniego. Jednakże Niemcy posiadali nadal znaczną przewagę w liczbie dział. W rejonie między Małkinią (rzeka Bug), a Ostrowią Mazowiecką operowały siły XXI KA (ros.) i I Korpusu Syberyjskiego. Na kierunku Czyżewa natomiast pozycje obronne zajął IV Korpus Syberyjski, a na południowym brzegu rzeki Bug zaś I Korpusu Turkiestańskiego i XXVII KA (ros.) – 2 Armia (ros.). W Węgrowie znajdował się sztab 2 Armii (ros.), w Sokołowie Podlaskim - 1 Armii (ros.), a w Wysokim Mazowieckiem - 12 Armii (ros.). Rosjanie przejrzeli zamiary Naczelnego Dowództwa Armii Niemieckiej. Zaplanowali stawianie w miarę możliwości, jak najdłużej, zaciętego oporu zarówno 12., jak i 8. Armii niemieckiej. Szef sztabu frontu północno-zachodniego, gen. piech. Michaił Aleksiejew, w celu odciążenia 12. Armii rosyjskiej i wzmocnienia obrony rejonu: Białystok-Osowiec-Grodno-Wołkowysk, wydał rozkaz o ewakuacji i nowym rozgraniczeniu pozycji pomiędzy rosyjskimi armiami. Linia między 12. Armią i 1.Armią miała przebiegać następująco: Popielarnia [powiat żyrardowski]-Komorowo [na zachód od Ostrowi Mazowieckiej]. Odwrót 1. Armii: na wschód od Ostrowi Mazowieckiej, przez Paproć Dużą, Wysokie Mazowieckie, Sokoły, Baciuty, Tołcze, Sobolewo, Królowy Most, Krynki. Linia rozgraniczająca obszar odwrotu pomiędzy 1. Armią, a 2. Armią (ros.): Miedzna-Suchodół [na Mazowszu]. Odwrót 2. Armii na pozycje: Granne nad Bugiem, Dołubowo, Bielsk [Podlaski], Świsłocz [obecnie na Białorusi]. Obszar ewakuacji 4. Armii rosyjskiej miał wieść na linii: Siedlce, Łosice, Sarnaki, Maćkowicze nad Bugiem [koło Siemiatycz], Wierchowicze [Białoruś], Stoczek. Gen. Aleksiejew chciał dzięki temu w sposób zorganizowany wyprowadzić na wschód, na nowe linie obronne, jak najwięcej zwartych oddziałów. W tym celu rozkazał, jak najdłużej stawiać opór na rzekach Narew, Bug i Orlanka, aby zyskać
na czasie i doprowadzić do zrolowania południowego -lewego skrzydła rosyjskiego frontu północno-zachodniego. Umożliwić to miało ewakuację wojsk rosyjskich za Bug i obszar Puszczy Białowieskiej oraz odejście w ogólnym kierunku na Wilno. Atak niemiecki
na północnym odcinku Kowno-Wilno (operacja rygo-szawelska) uznano za drugorzędny. Obszar ten był łatwy do stawiania skutecznego oporu, ze względu na szczupłość użytych niemieckich sił oraz sprzyjające warunki do obrony – ukształtowanie terenu oraz oparcie
o twierdze w Kownie i Rydze. W tym celu 10 sierpnia gen. Aleksiejew nakazuje wycofanie 12. Armii (ros.) na prawy brzeg Narwi, od ujścia Biebrzy (Bobru) do Grobli Honczarowskiej
i obsadzenie odcinka Gać-Zambrów-Czyżew. Następnie Naczelny Wódz Armii Rosyjskiej, gen. Mikołaj Mikołajewicz, wydaje rozkaz 1., 2. i 4. Armii w nocy z 10 na 11 sierpnia odejścia na linię Czyżew-Kosów Lacki- Sokołów-Siedlce-Radzyń Podlaski-Międzyrzec,
a 12 sierpnia – Czyżew-Nur-Mordy-Międzyrzec. Korpusy 12 Armii (niem.) cały czas toczyły zacięte boje z cofającymi się siłami rosyjskich armii. Jej operujące pomiędzy linią kolejową Warszawa – Petersburg, a Bugiem oddziały XIII – główny kierunek Zuzela- Czyżew
oraz XVII KA (niem.) wspartego Dywizją „Menges” (późniejsza 88 DP) – Małkinia, południowy brzeg rzeki Bug-Carska Łąka, dnia 12 sierpnia 1915 r. w godzinach porannych podeszły w rejon wsi Godlewo-Słup oraz Godlewo Wielkie. W tej strefie operowała
1 Rezerwowa Dywizja Gwardii z XVII KA (niem.) – główny kierunek natarcia Godlewo-Słup, oraz wydzielona z XIII KA (niem.) 3 Dywizja Piechoty – nacierająca na kierunku Godlewo Wielkie – Strękowo. Na prawym skrzydle na kierunku Małkina- Zuzela-Nur posuwały się siły 36 i 35 DP XVII KA (niem.). Natarcie wzdłuż linii kolejowej na Czyżew prowadziła natomiast 4 Dywizja Piechoty Gwardii (niem.), a na jej prawej flance
26 Wirtemberska Dywizja Piechoty, obie z XIII KA (niem.). W rejonie Nura i na południe
od niego, niemieckie rozpoznanie lotnicze wykryło 4 mosty, po których przeprawiały się przez Bug oddziały I Korpusu Turkiestańskiego oraz XXVII KA (ros.). W rejonie ujścia Nurca do Bugu, koncentrował się natomiast I Korpus Syberyjski. Na północ od miejscowości Nur Rosjanie przygotowali pozycje obronne. W oparciu o rzekę Pukawka oraz jej dopływy min. strumień Dunajek, wykopano ziemne pozycje polowe w postaci silnych rygli ogniowych (rodzaj szańców). Na kilka dni przed nadejściem sił niemieckich, Rosjanie wypędzili okoliczną ludność i przystąpili do fortyfikowania przyległych wzgórz oraz samych wsi. Nie tworzyli jednakże ciągłej linii pozycji polowych w postaci okopów, ale coś w rodzaju punktów oporu, oddalonych od siebie o kilkaset metrów. Zbudowano również schrony drewniano-ziemne (blindaże) dla obsady i artylerii. Pozycje były pełno profilowe i odziane (okopy posiadały szalunki zapobiegające osypywaniu się ziemi). Niestety po zakończeniu walk zostały praktycznie całkowicie zasypane przez miejscową ludność. Gdzieniegdzie można się jeszcze natknąć na słabo czytelne pozostałości po tych umocnieniach. Więcej natomiast śladów w ziemi pozostało po atakujących Niemcach. Linie dołków strzeleckich można odszukać jeszcze w lesie w rejonie Godlewa -Słup oraz Godlewa - Plew i Godlewa - Miernik. Zanim oddziały 3 DP i 1 RDG (niem.) przystąpiły do szturmu rosyjskich pozycji zmiękczyły je silnym ogniem artylerii. Kanonadę artyleryjską było słychać w całej okolicy,
a zabudowania okolicznych wsi płonęły w wyniku ostrzału. Bój trwał przez cały dzień, aż do późnych godziny popołudniowych. Żołnierzom niemieckim udało się w wyniku bezpośredniego szturmu zdobyć zarówno Godlewo – Słup oraz Godlewo Wielkie,
jak również stoczyć zacięte walki w lesie pod Godlewem-Plewami z kontratakującymi Rosjanami. Wieczorem walka ustała, a Rosjanie wykonali sprawny odwrót pod przykryciem ciemności, odrywając się od nieprzyjaciela na kolejne pozycje znajdujące się nad Nurcem
w rejonie Ciechanowca nie niepokojeni przez zmęczonych walką Niemców. Równie zacięte walki były prowadzone przez 26 DP (niem.) przy współpracy z 1 RDG oraz 4 DPG (niem.)
w okolicach Czyżewa. Pierwsza z nich w bezpośrednim szturmie zdobyła cegielnię
w Koskach (obecnie nie istniejąca, która znajdowała się w pobliżu zabudowań dworskich na skraju wsi Brulino Koski od strony Brulina Lipskich). Natomiast 4 DPG (niem.) w nocnym szturmie na bagnety wzięła zacięcie broniony przez Rosjan dworzec kolejowy
w Czyżewie, wcześniej tocząc zażarte walki na ulicach miasteczka. Pozostałościami
po tamtych działaniach, oprócz słabo czytelnych pozycji polowych, czy drobnych artefaktów znajdowanych na okolicznych polach i w lasach, są również cmentarze, mogiły zbiorowe.
Na dzień dzisiejszy w okolicach Godlewa Wielkiego zachowały się jedynie dwa znane miejsca pochówków z tamtego okresu. Trudno powiedzieć, czy było ich więcej. Brak jest na ten temat jakichkolwiek przekazów, zarówno ustnych,
jak i pisanych. Oba obiekty zostały założone zaraz po walkach przez Niemców. Jeden z nich znajduje się przy drodze Godlewo Wielkie – Zuzela, jadąc z od strony Godlewa przed pierwszymi zabudowaniami wsi Kałęczyn, po prawej stronie, na skraju lasu. Są to dwa niewysokie kopce w kształcie trapezu. Drugi zlokalizowany jest także
na skraju lasu na północny-wschód od wsi Godlewo Mierniki w pobliżu nieczynnej już żwirowni. Tu również widoczne są dwie słabo czytelne mogiły o prostokątnym zarysie. Brak jest również informacji na temat liczby pochówków. Wiadome jest jedynie, że na drugim
z nich pogrzebanych jest na pewno kilkunastu żołnierzy rosyjskich. Na podstawie wielkości nekropolii można przypuszczać, że spoczywa na nich łącznie od kilkudziesięciu, do być może stu kilkudziesięciu, ale raczej nie więcej, jak 200 poległych żołnierzy obu walczących stron.
O zaciętości walk świadczyć może fakt, że po ich zakończeniu ludność cywilna pod nadzorem żołnierzy niemieckich oraz zarządcy (ekonoma) i ówczesnego właściciela majątku Godlewo, zebrała bardzo dużą ilość pozostawionego na polu bitwy mienia wojskowego, które zostało w większości zabrane przez Niemców. Pozostała cześć nie nadająca się
do dalszego wykorzystania militarnego została zdołowana
min., w dwóch zniszczonych schronach drewniano-ziemnych znajdujących się w pobliżu obecnej drogi wojewódzkiej nr. 680 Siedlce-Zambrów, na terenie wsi Godlewo -Mierniki. Jeszcze kilka dni po stoczonych walkach, powracający do swoich zniszczonych domostw mieszkańcy znajdowali płytko pogrzebane lub przysypane na pozycjach ogniem artylerii, ciała poległych żołnierzy, które przeniesiono min. na cmentarz w Godlewie - Miernikach. Było też dużo wypadków, kończących się kalectwem lub śmiercią, w szczególności wśród dzieci i młodzieży, która „bawiła się” znalezionymi w okolicznych lasach, na polach niewypałami oraz niewybuchami. Działania z 12 sierpnia 1915 r. w rejonie Godlewa pozostawiły, odcisnęły trwały ślad, zarówno w ziemi, jak i w umysłach żyjących wówczas ludzi.

 

Siły niemieckie walczące w rejonie Godlewa: XII KA d-ca. gen. piech. w stopniu gen. por. Theodor Freiherr von Watter, szef sztabu płk. Walter Reinhardt.

 3 Dywizja Piechoty – d-ca. gen. por. Hermann von Staabs.

Łącznie: 12 batalionów piechoty, 4 kompanie ckm, 4 szwadrony kawalerii, 12 baterii artylerii, 1 kompania pionierów.

5 Brygada Piechoty: 2 Pułk Grenadierów, 9 Pułk Grenadierów; 6 Brygada Piechoty: 34 Pułk Fizylierów, 42 Pułk Piechoty; 3 Brygada Artylerii Polowej: 2 Pułk Artylerii Polowej i 38 Pułk Artylerii Polowej; 3 Dywizyjna Kolumna Zaopatrzeniowa; 3 Pułk Dragonów; 1 Kompania Pionierów z 2 Batalionu Pionierów; Kompanie Sanitarne
nr 1 i 3.

XVII KA d-ca. gen. piech. w stopniu gen. porucznika Gunther von Pannewitz,
szef sztabu płk. Dunker.

1 Rezerwowa Dywizja Gwardii – d-ca. gen. maj. Viktor Albrecht

1 Rezerwowa Brygada Piechoty Gwardii: 1 Rezerwowy Pułk Piechoty Gwardii;
2 Rezerwowy Pułk Piechoty Gwardii; Rezerwowy Batalion Jegierski Gwardii;
15 Rezerwowa Brygada Piechoty: 64 Rezerwowy Pułk Piechoty; 93 Rezerwowy Pułk Piechoty; Rezerwowy Batalion Strzelecki Gwardii; Rezerwowa Brygada Artylerii Polowej Gwardii: 1 i 3 Rezerwowe Pułki Artylerii Polowej Gwardii; Rezerwowy Pułk Dragonów Gwardii; 2 i 3 Kompanie 2 Brandenburskiego Batalionu Pionierów Nr. 28; Gwardyjska Rezerwowa Kolumna Zaopatrzeniowo-Mostowa nr 1; Kompania Sanitarna nr. 1.

 

Siły rosyjskie:

 

I Korpus Syberyjski:

1 Dywizja Strzelców Syberyjskich

1 Pułk Strzelców Syberyjskich Jego Wysokości

2 Pułk Strzelców Syberyjskich generała – adiutanta grafa Murawiewa – Amurskiego

3 Pułk Strzelców Syberyjskich

4 Pułk Strzelców Syberyjskich

2 Dywizja Strzelców Syberyjskich

5 Pułk Strzelców Syberyjskich

6 Pułk Strzelców Syberyjskich

7 Pułk Strzelców Syberyjskich

8 Pułk Strzelców Syberyjskich

 

I Korpus Turkiestański:

1 Turkiestańska Brygada Strzelecka

1 Turkiestański Pułk Strzelecki

2 Turkiestański Pułk Strzelecki

3 Turkiestański Pułk Strzelecki

4 Turkiestański Pułk Strzelecki

2 Turkiestańska Brygada Strzelecka

5 Turkiestański Pułk Strzelecki

6 Turkiestański Pułk Strzelecki

7 Turkiestański Pułk Strzelecki

8 Turkiestański Pułk Strzelecki

        3 Turkiestańska Brygada Strzelecka

9 Turkiestański Pułk Strzelecki

10 Turkiestański Pułk Strzelecki

11 Turkiestański Pułk Strzelecki

12 Turkiestański Pułk Strzelecki

 

IV Korpus Syberyjski:

10 Dywizja Strzelców Syberyjskich

37 Pułk Strzelców Syberyjskich

38 Pułk Strzelców Syberyjskich

39 Pułk Strzelców Syberyjskich

40 Pułk Strzelców Syberyjskich

9 Dywizja Strzelców Syberyjskich

33 Pułk Strzelców Syberyjskich

34 Pułk Strzelców Syberyjskich

35 Pułk Strzelców Syberyjskich

36 Pułk Strzelców Syberyjskich

68 Dywizja Piechoty rez. (zmobilizowana w oparciu o 24 DP)

269 Noworżewski pułk piechoty

270 Gatcziński pułk piechoty

271 Karsnosielski pułk piechoty

272 Gdowski pułk piechoty

59 Dywizja Piechoty rez. (zmobilizowana w oparciu o 7 DP)

233 Starobielski Pułk Piechoty

234 Boguczarski pułk piechoty

235 Belebeewski pułk piechoty

236 Borysoglebski pułk piechoty

69 Dywizja Piechoty rez. (zmobilizowana w oparciu o 31 DP)

273 Bogoduchowski pułk piechoty

274 Izjumski pułk piechoty

275 Liebiedziński pułk piechoty

276 Kupljański pułk piechoty

61 Dywizja Piechoty rez. (zmobilizowana w oparciu o 10 DP)

241 Siedlecki pułk piechoty

242 Łukowski pułk piechoty

243 Chełmski pułk piechoty

244 Krasnostawski pułk piechoty

 

XVII Korpus Armijny:

6  Dywizja Strzelców Syberyjskich

21 Pułk Strzelców Syberyjskich Jej Wysokości Księżnej (Cesarzowej) Imperatorowej Aleksandry Fiedorownej

22 Pułk Strzelców Syberyjskich

23 Pułk Strzelców Syberyjskich

24 Pułk Strzelców Syberyjskich

78 Dywizja Piechoty rez. (zmobilizowana w oparciu o 42 DP)

309 Obrucki Pułk Piechoty

310 Szacki Pułk Piechoty

311 Krzemieniecki Pułk Piechoty

312 Wasilkowski Pułk Piechoty

33 Dywizja Piechoty

129 Besarabski Jego Imperatorskiej Wysokości Wielkiego Księcia Michaiła Aleksandrowicza pułk

130 Chersoński Jego Imperatorskiej Wysokości Wielkiego Księcia Andrieja Władimirowicza pułk

131 Tiraspolskji pułk

132 Benderskji pułk

44 Dywizja Piechoty

173 Kamieniecki pułk piechoty

174 Pomieński pułk piechoty

175 Baturyński pułk piechoty

176 Pieriewołoczeński pułk piechoty

41 Dywizja Piechoty

161 Aleksandrowski pułk piechoty

162 Achałczychskji pułk piechoty

163 Lenkoransko-Naszeburgskji pułk piechoty

164 Zakatalskji pułk piechoty

 

Opracowano na podstawie:

 

1. M. von Gallwitz, Meine fuhrertatigkeit im Weltkrieg 1914-16. Belgien – Osten – Balkan, Berlin 1929;

2. M. M. Gołowin, Armia Rosyjska w wielkiej wojnie, tłumaczenie książki z 1931 r., Oświęcim 2013;

3. G. P. Gross, Die vorgessene front. Der Osten 1914-15. Ereignis, Wirkung, Na­chwirkung. Paderborn: Ferdinand Schöningh Verlag, 2006;

4. Der VolkerkriegDie Siege im Osten, t. 12, zredagowany i edytowany przez E. H. Baer,
Stuttgart 1917;

5. Der Volkerkrieg. Sommer ofennsiv gegen Russland, t. 9, zredagowany i edytowany przez
E.H. Baer, Stuttgart 1917;

6. J. Dąbrowski, Wielka Wojna 1914-1918, 1937;

7. O. Leonow, I. Ulianow, Istoria Rossijskich Wojsk, Regularnaja Piechota 1855-1918,   Moskwa 1998;

8. Meyer, Der Durchbruch am Narew im Sommer 1915, Oldenburg 1917;

9. Studia nad wielką wojną, t. 1 i 3, praca zbiorowa, Oświęcim 2013;

10. Strategiczeskij Oczierk Wojny 1914-18, t. 4, pod red. A. Neznamowa, Moskwa 1922;

11. M. Tomkiel, Wojna mocarstw. Podlasie 1914-15,  Białystok 2015;

12. Der Weltkrieg 1914-18, t. 7, Berlin 1931 i t. 8 Berlin 1932;

13. M. Tomkiel, M. Markowski, Bielsk 1915 – zapomniana bitwa, Białystok 2016;

14. Relacja ustna mieszkańca wsi Godlewo-Mierniki, Antoniego Markowskiego (rocznik 1908), spisana przez wnuka Macieja Markowskiego w 1988 r.”

 

Na zdjęciach zbiorowa mogiła w Godlewie w gąszczu krzewów mało widoczna, przy skrzyżowaniu dróg w okolicach Helenowa (gdzie wiata „zahacza” o mogiłę), oraz przy drodze Godlewo Wielkie – Zuzela (oba miejsca słabo widoczne i nie oznaczone.

 


 

5
Oceń (4 głosów)

 

 

Godlewo Wielkie teren walk w I wś. - opinie i komentarze

Darth SimbaDarth Simba
0
Dobry artykuł, tak trzymaj :) Ciekawe ile jeszcze takich zapomnianych mogił po lasach i krzakach... (2017-05-23 11:40)

skomentuj ten artykuł