Czołgi w walce przeciw obiektom fortyfikacyjnym.

/ 4 zdjęć


Czołgi w walce
przeciw obiektom  fortyfikacyjnym.



Na podstawie
„Panzerkampfwagenbuch”, Berlin W. 35, 1940



Dzięki czołgom nacierający jest w stanie podsunąć obsługi
k.m., broń pancerną oraz działa bezpiecznie i szybko w pobliże obiektu i użyć
ich skutecznie z najbliższej odległości.



Przeciwko schronom betonowym używane są zarówno czołgi
lekkie uzbrojone w k.m. i 20 mm armatki automatyczne lub w k.m. i 37 mm armatkę
jak również czołgi średnie, uzbrojone w k.m. i działo 75 mm. Działanie czołgów
następuje przy współdziałaniu oddziałów szturmowych i artylerii.



Siła zespołu nacierającego zależy od tego, czy schron jest
uzbrojony w k.m., czy w broń pancerną. Najczęściej jednak nawet schrony
uzbrojone tylko w k.m. są dodatkowo wyposażone w broń przeciwpancerną, jak np.
kb. Ppanc.



Zasadniczo zespół nacierający na schron betonowy składa się
z plutonu czołgów oraz oddziału szturmowego, złożonego z pionierów i plutonu
strzeleckiego. W natarciu na schron chodzi o odizolowanie go od innych, aby
ułatwić działanie grupy szturmowej.



Rys. 1


























Izolowanie schronu osiąga się przy pomocy:



a.       
Artylerii, która granatami rozpryskowymi i
dymnymi zwalcza i oślepia sąsiednie schrony, zwalcza obsadę Międzypola, zwalcza
nieprzyjacielską artylerię;



b.      
Ciężkich broni piechoty oraz artylerii
przeciwlotniczej, które ogniem na wprost zwalczają strzelnice sąsiednich
schronów, trzymają pod ogniem załogę międzypola.



Poza tym artyleria wykonuje krótkie lecz gwałtowne
ześrodkowanie ogniowe na odnośny schron tuż przed wyruszeniem natarcia.



Strzelnice zwalczanego schronu bierze się w miarę możności
pod ogień oddziałów strzeleckich oraz lekkiej i ciężkiej artylerii
przeciwlotniczej. Wzięcie pod ogień strzelnic flankowo działających nie jest
możliwe od razu. (Rys. 1) Pod osłoną tego ognia zespół szturmowy podsuwa się
pod obiekt. Pozostałe oddziały strzeleckie nacierają na Międzypole. Jedna
drużyna czołgów (2 czołgi) dozoruje ruch, zwalczając strzelnice i wieżyczki
pancerne, trzymając pod ogniem międzypole (najbliższe), podczas gdy druga
drużyna posuwa się z zespołem szturmowym.



Rys. 2































Za najbliższą zasłoną druga drużyna zajeżdża na stanowisko,
luzując pierwszą w dozorowaniu. Z kolei pierwsza drużyna dołącza do przodu i
przechodzi na stanowisko, podczas gdy druga posuwa się naprzód itd.



Rys.3































W międzyczasie zespół szturmowy posuwa się naprzód jak może
najszybciej. W tym celu wszystek sprzęt, który w tej chwili nie jest potrzebny
(kb. ppanc, worki z piaskiem itd.) zostaje załadowany na czołgi. Niektórzy
strzelcy posuwana się naprzód, kryjąc się bezpośrednio za czołgami.



Z chwilą, gdy jedna z drużyn czołgów osiągnęła przeszkodę z
drutu przed schronem, zadania drużyn plutonu czołgów stają się rozbieżne. Jedna
drużyna (dozorująca) pozostaje przed przeszkodami i nadzoruje schron oraz
przylegający do niego teren przeciwko obronie ppanc, gniazdom k.m., jak również
ubezpiecza boki, podczas gdy druga (schronowa) miażdży przeszkodę, umożliwiając
patrolom szturmowym podejście do schronu. Drużyna schronowa zajmuje stanowisko
tuz przed schronem i ostrzeliwuje z najmniejszej odległości strzelnice,
wieżyczkę pancerną i drzwi wejściowe.



Rys.4


























Drużyny strzeleckie (patrole szturmowe) zajmują tymczasem
przyległy teren i osłaniają pracę pionierów, którzy za pomocą  ładunków wybuchowych wysadzają strzelnice i
drzwi wejściowe oraz zmuszają załogę do poddania się.



Opracowanie:

Andrzej Skolik

Foto: 

Piotr Augustyniak

 


 

5
Oceń (3 głosów)

 

 

Czołgi w walce przeciw obiektom fortyfikacyjnym. - opinie i komentarze

skomentuj ten artykuł