Aleksander Wielki

/ 5 komentarzy

Alekander Wielki, Aleksander III Macedoński, zwany niezwyciężonym (ur. 19-20 lipca 356 p.n.e. w Pelli, zm. 10 czerwca 323 p.n.e. w Babilonie) - król Macedonii z dynastii Argeadów w latach 336-323 p.n.e., Hegemon Związku Korynckiego, Faraon Egiptu, król Persji oraz Azjii. Postać powsechnie uważana za jednego z najlepszych wodzów wszech czasów.

Aleksander Wielki odziedziczył królestwo Macedonii w wieku 20 lat, po tym jak jeden z kochanków jego ojca Filipa II zamordował go. Młody władca już wczesniej wsławił się jako bardzo dobry dowódca w bitwie pod Cheroneą, kiedy to dowodząc macedońską jazdą rozbił tebański Święty Zastęp, elitę elit wojsk greckich. Pierwsze lata panowania spędził Aleksander na tłumieniu buntów, głównie w niedawnopodbitej Grecji, gdzie między innymi zrównał z ziemią Teby, sprzedając lwią część mieszkańców w niewolę. Już w dwa lata poźniej władca rozpoczął wielką kampanię skierowaną przecisko Imperium Perskiemu, która trwała przez dziesięć kolejnych lat i zakończyła się całkowitym zwycięstwem macedończyków.

Aleksander Wielki nigdy nie przegrał żadenej bitwy. Jego pierwszym znaczącym zwycięstwem w wojnach przeciwsko Persjii była Bitwa pod Issow, podczas to której przy bardzo małych stratach własnych wojska macedońskie zabiły ponad sto tysięcy żołnierzy perskich. To, oraz stoczona w roku 331 p.n.e Bitwa pod Gaugamelą przesądziło o utracie przez persję tytułu mocarstwa ówczesnego świata. Trzy lata później, po zdobyciu Babilonu doszło do tzw. Bitwy o Wrota Perskie, która otworzyła Aleksandrowi drogę na stolicę imperium, Persepolis, które po zdobyciu została zrównane z ziemią. Ten moment można uznać za koniec państwa persów. Dariusz III, ostatni król perski zginął podczas odwrotu.

Aleksander Wielki, po podbiciu i podporządkowaniu sobie terenów dzisiejszego Iranu ruszył w stronę Indii, gdzie jego wojska napotakły najcięższy przeszkodę - Słonie Bojowe. W tym momencie po raz kolejny objawił się geniusz taktyczny Aleksandra, który kazał swoim żołnierzom rozproszyć falangę i wpuścić słonie w swoje szeregi, gdzie łatwo było zmasowanym atakiem włóczni położyć bestie trupem. Taktyka ta przeżyłą swój chrzest podczas bitwy nad rzeką Hydaspes, która mimo relatywnie wysokich strat macedończyków zakończyła się podporządkowaniem im państwa hinduskiego króla Porusa. Aleksander planował dalszy podbój Indii, jednak w czasie kolejnej bitwy został raniony w pierś na murach miasta Malla (mieszkańcy zostali za to wyrżnięci w pień), co w połączeniu z rosnącym niezadowoleniem zadecydowało o wycofaniu się wojska macedońskich do Babilonu.

Po powrocie do nowej stolicy Aleksander Wielki zorganizował wielkie wesele, zwane 'Weselem w Suzie', podczas którego poślubił córkę Dariusza III oraz nakłonił wielu greckich i macedońskik dostojników do poślubienia arystokratek perskich. Decyzje te były zgodne z jego ideą budowy imperium, która zakładała asymilację kultur podbitych i częściowe przyjęcie ich zwyczajów przez macedończyków. Spotykało się to ze szczerą aprobatą persów, jednakże takiej polityki nie pochwalała duża część greckich możnych.

Aleksander Wielki zmarł po krótkiej chorobie 10 czerwca 323 p.n.e. Istnieją trzy hipotezy dotyczące jego śmierci. Jedna z nich mówi, że został otruty przez macedończyków, którzy nie akceptowali jego polityki łączeniea kultur i mieli inną wizję impreium, druga, że zaraził się cholerą lub malarią, a trzecią, iż przedawkował zioła lecznicze, które w dużych ilościach okazały się silnie trujące. Niezależnie od przyczyn przedwczesna śmierć Aleksandra zakończyła istnienie jego kraju, który rozpadł się w skutek wojen diadochów - byłych dowódców w armiach Aleksandra, którzy utworzyli wiele mniejszych państw.

 


 

3
Oceń (9 głosów)

 

 

Aleksander Wielki - opinie i komentarze

TeodorTeodor
0
" król Macedonii z dynastii Argeadów" oraz "Hegemon Związku Korynckiego, Faraon Egiptu, król Persji i Azjii z dynastii Argeatydów. " dwie dynastie na raz! To jest osiągnięcie! (2012-11-27 00:00)
terniterni
0
Filip II wg niektórych źródeł zamordowany został przez swojego syna Aleksandra. Ambitny młodzian nie mógł się bowiem doczekać momentu aż przejmie władzę po swoim ojcu. To najbardziej prawdopodobna wersja. Twierdzenie jakoby został on zamordowany przez swojego kochanka jest kuriozalne z dwóch powodów. Jeśli Filip II miałby być pederastą, nie mógłby spłodzić syna. Po drugie kochankowie nie mordują jeden drugiego. Jeżeli kochałby to jak mógłby zamordować. Najprawdopodobniej jednak Aleksander swojego ojca nie zamordował własnoręcznie. Zawsze mógł więc zbrodnią obciążyć inną osobę. Sam najprawdopodobniej też został otruty. W tamtych czasach przejmowanie dziedzictwa, władzy w taki sposób nie było niczym niezwykłym. (2012-11-27 00:00)
KretsonKretson
0
Radzę się zapoznać z podejściem starożytnych do kwestii homoseksualizmu, posiadanie kochanków przez władców było powszechne, związki z kobietami również często słuzyły tylko posiadaniu potomstwa. Poza tym kochankowie czasem mordują się na wzajem, zwłaszcza jęśli poczują się zdradzeni czy coś w tym rodzaju. Oczywiście to, kto zjecił zamach jest odrębną sprawą niż to, kto go dokonał. Dwie dynastie to kwestia nieuwagi, przepraszam za ten błąd. (2012-11-27 00:00)
terniterni
0
Skąd o tym wiadomo? Z wykopalisk? Procentowy udział homoseksualistów w społeczeństwach na przestrzeni wieków jest stały. Nie przesadzajmy z tą powszechnością czy uleganiem modzie. Historia zna kazirodczych, psychopatycznych władców. Z reguły kończyli otruci przez najbliższych. Co do oceny wielkości władcy który kończy w tak młodym wieku, to też jest kontrowersyjna. Nie przegrał bitwy bo nie zdążył. Władał zaledwie 13 lat. Sławne falangi jako zbyt mało mobilne ulegały legionom rzymskim. (2012-11-28 00:00)
KretsonKretson
0
Choćby z książki Kennetha Dovera "Homoseksualizm grecki" - stosunki homoseksualne były dość popularne wśród greckiej arystokracji, choć zazwyczaj nie trwały one długo, polecam zapoznać się ze starożytnym znaczeniem słowa "pederatia", które teraz przyjęło trochę inny wydźwięk. W Grecji nie znano pojęcia orientacji seksualnej w dzisiejszym tego słowa znaczeniu, arystokraci współżyli zarówno z mężczyznami jak i z kobietami. Nie przegrał - to jest fakt. Toczył kampanię wojenną przez ok. 10 lat, więc bitew i potyczek stoczył wiele. Historia zna przykłady innych "niepokonanych" generałów, choćby Sun-Tzu, autora sławetnej "Sztuki wojny". Oczywiście śmierć w wieku 33 lat jest podejrzana, ale z racji braku dowodów na zamach należy przedstawić również inną hipotezę. Falangi uległy legionom rzymskim, jedna wojny macedońsko-rzymskie toczyły się ponad sto lat po śmierci Aleksandra wielkiego, tak więc nie jest to fakt warty odnotowania w tym artykule. Falanga za panowania Aleksandra była świetnie sprawdzającą się formancją. (2012-11-28 00:00)

skomentuj ten artykuł