6 Dywizja Piechoty - tom 6 WKPP

/ 5 zdjęć


6 Dywizja Piechoty - 6 tom Wielkiej Księgi Piechoty Polskiej

            Formowanie 6. Dywizji Piechoty rozpoczęto 9 maja 1919 r. W jej skład weszły m.in. XI Brygada Piechoty (12 pp i 16 pp), XII Brygada Piechoty (17 pp i 20 pp) oraz VI Brygada Artylerii (6 pap i 6 pac). Jej pierwszym dowódcą mianowano 30 maja 1919 r. doświadczonego płk. Franciszka Latinika. Pododdziały dywizji wzięły udział w walkach z wojskami ZURL w Małopolsce Wschodniej. W wojnie polsko-bolszewickiej 6 DP zapisała się m.in. w walkach na Białorusi k. Mińska, a następnie na Ukrainie w składzie 2. i 6. Armii (mężna obroną przed kawalerią 1. Armii Konnej Siemiona Budionnego). W tym czasie dywizją dowodzili m.in. gen. Kazimierz Raszewski (30 IX 1919-2 VI 1920 r.) oraz płk Ottokar Brzoza-Brzezina (VI-VIII i ponownie od IX 1920 r.) i płk Józef Olszyna-Wilczyński (VIII-IX 1920 r.), Odwaga i przelana krew zaowocowały odznaczeniem 54 oficerów i żołnierzy Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari, a 633 Krzyżem Walecznych.

            Po zawarciu traktatu ryskiego dywizja przeszła na etat pokojowy, a jej poszczególne jednostki skierowano do macierzystych garnizonów, gdzie odbywały kolejne szkolenia i aktywnie zaangażowały się w codzienne życie miejscowej ludności. W pierwszych latach niepodległości 17 pp z Rzeszowa został przeniesiony do 24 DP. W okresie pokojowym dowództwo dywizji sprawowali gen. Mieczysław Linde (19 VII 1920-25 IX 1921), gen. Eugeniusz Tinz (25 IX 1921-17 III 1927; zastępowany czasowo przez płk. Oswalda Franka i płk. Karola Szemiota), gen. Mieczysław Smorawiński (17 III 1927-4 X 1932) oraz gen. Bernard Mond (X 1932-20 IX 1939).

            Przed wybuchem II wojny światowej 6 Dywizja Piechoty znalazła się w składzie Grupy Operacyjnej „Bielsko” gen. bryg. Mieczysława Boruty-Spiechowicza wraz z 21 DP Górskiej, 45 DP (Rezerwową) oraz 1 Brygadą Górską. Zgodnie z planem operacyjnym „Zachód” jej zadaniem była obrona Obszaru Warownego „Śląsk” – najsilniejszego systemu fortyfikacji polskich zlokalizowanego w skrajnym, południowo-zachodnim krańcu II RP. Długie utrzymanie Śląska miało kluczowe znaczenie dla realizacji strategicznego planu obrony opracowanego przez rodzimych sztabowców. Utrata tego terenu groziła odcięciem zaopatrzenia i zamknięciem w okrążeniu wojsk wycofujących się w kierunku południowo-wschodnim z Pomorza i Wielkopolski. 22 marca 1939 r. podjęto decyzję o tajnych przygotowaniach do wojny, wg której 6 DP miała walczyć w rejonie Lublińca i Kluczborka, które już u progu znacząco skomplikowało zajęcie Kraju Sudeckiego (Czech) przez III Rzeszę, przyczyniając się do relokacji dywizji w rejon Pszczyny, w celu osłony Śląska od południa. Jeszcze w trzeciej dekadzie marca 1939 r. sformowane zostały sztaby Armii „Kraków” gen. Antoniego Szyllinga i wspomnianej GO „Bielsko”. W kwietniu zainaugurowano cykl wyjazdów oficerów 6 DP pod Pszczynę w celu zapoznania się z terenem potencjalnych walk. Nie chcąc dawać Niemcom pretekstu do konfliktu, przygotowania ograniczono do wysyłania nielicznych wojskowych grup roboczych pod przykrywką realizacji inwestycji cywilnych (15 kwietnia do „prac melioracyjnych w lasach pszczyńskich” wyjechał 6 batalion saperów mjra Jana Władyki). W maju do Strumienia na zachód od Pszczyny skierowano szkołę podchorążych 6 DP liczącą blisko 1500 żołnierzy w ramach batalionu manewrowego. Został on rozwiązany na początku lipca 1939 r., a kurs zakończył się egzaminem podchorążych 15 lipca.

            W tym czasie przystąpiono również do otwartych przygotowań. Do saperów dywizyjnych dołączył oddział roboczy złożony z dwóch kombinowanych batalionów. Tzw. IV baon mjra Stefana Rachwała o kryptonimie „Stara Wieś” a później „Władysław” złożony z (elementy 12 i 16 pp) budował pozycję główną pod Pszczyną. Z kolei baon mjra Tytusa Brzosko (20 pp) przygotowywał przeszkody przed planowaną pozycją wysuniętą. Kolejno przybywające w ciągu wakacyjnych miesięcy pododdziały były podporządkowywane sztabowi „Ignacy” dla Oddziału Wydzielonego „Pszyczna”, który pod dowództwem płka Ignacego Misiąga uformował się ok. 10 lipca na zamku pszczyńskim. Pozostałe jednostki dywizji skoncentrowano w okresie 15 lipca-23 sierpnia na obozach ćwiczebnych, m.in. w podkrakowskim Czernichowie i w Mikołajewicach k. Wojnicza. Gdy jednostki dywizji osiągnęły już gotowość bojową zmieniono lokalizację bojową większości z nich (głównie 12 i 16 pp) na okolice Zatora, w obawie przed zagrożeniem znad granicy słowackiej.

            Skład dowództwa 6 Dywizji Piechoty u progu kampanii obronnej 1939 r. przedstawiał się następująco (wykaz obejmuje stanowiska dywizyjne zdublowane w Oddziale Wydzielonym „Ignacy”):

dowódca dywizji                             gen. bryg. Bernard Mond

szef sztabu                                    kpt. Ludwik Zych

oficer operacyjny                            kpt Witold Kirchmayer

dowódca piechoty dywizyjnej           płk Ignacy Misiąg

dowódca artylerii dywizyjnej            płk Władysław Szechiński

dowódca kawalerii dywizyjnej          rtm Władysław Słuszko-Ciapiński

oficer sztabu                                  kpt Antoni Zimmer / kpt Antoni Piotrowski

oficer informacyjny                          kpt Jerzy Mizerski / kpt Tadeusz Skowroński

oficer sztabu                                   por. Edward Koper

kwatermistrz                                    kpt Józef Bochenek

szef łączności                                  mjr Stanisław Rościszewski

szed służb medycznych                    mjr dr Jan Chudzicki

            Główną siłę bojową stanowiły trzy pułki piechoty: 12. pp z Wadowic, 16 pp z Tarnowa i 20 pp Ziemi Krakowskiej. Szeregi jednostki uzupełniały m.in. 6. pułk artylerii lekkiej płk Borysa Kondrackiego, 6 dywizjon artylerii ciężkiej mjr. Antoniego Świeżego, 6 batalion saperów mjr. Jana Władyki, kompania asystencyjna por. Jana Lasonia i 51 kompania ckm por. Stanisława Migi. Kawalerię dywizyjną rtm. Słuszki-Ciapińskiego tworzyły szwadron „Krakusów” pod osobistą komendą w/w oraz 3. szwadron 3 Pułku Ułanów Śląskich rtm. Ottona Ejsymonta.

            W przebiegu całej kampanii obronnej 1939 r., aż do złożenia broni w lasach pod Cieszanowem 20 września 1939 r., dywizja zachowała sprawność bojową i współdziałanie głównych jednostek składowych.

Autorami tomu są Andrzej Gładysz i Krzysztof Pięciak

 


 

5
Oceń (1 głosów)

 

 

6 Dywizja Piechoty - tom 6 WKPP - opinie i komentarze

skomentuj ten artykuł